Bajka o księżniczce Zosi i zaczarowanym kocyku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, przytulnym królestwie, mieszkała księżniczka o imieniu Zosia. Miała złote loczki, różowe policzki i ukochany, mięciutki kocyk w niebieskie gwiazdki.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, mama księżniczki mówiła: „Zosiu, pora na dobranoc!”. Zosia brała wtedy swój kocyk, tuliła go do buzi i szła do łóżeczka.

Lecz kiedy tylko gasło światło, kocyk gdzieś znikał. Raz znajdował się pod poduszką, innym razem za firanką, a czasem zwisał z nogi łóżka. Zosia wołała wtedy: „Mamo, kocyk uciekł!”.

Mama uśmiechała się cichutko i mówiła: „Kocyk nie ucieka, on po prostu bawi się w chowanego. Poszukajmy go razem”. I szukały – pod kołderką, za pluszakami, nawet w koszyku z zabawkami.

Pewnej nocy Zosia postanowiła, że nie da kocykowi szansy na ucieczkę. Przytuliła go mocno, mocno, tak jak przytula się misia, i zamknęła oczy. I wtedy stało się coś niezwykłego.

Kocyk zaczął cichutko szeleścić, jakby śpiewał kołysankę. A z każdej niebieskiej gwiazdki na kocyku wypłynęło malutkie, srebrne światełko. Otuliły Zosię jak najcieplejszy sen.

Od tej nocy Zosia już nie gubiła kocyka. Wiedziała, że wystarczy go mocno przytulić, a on sam zadba o to, by jej sen był słodki i spokojny. I tak zasypiała każdej nocy z uśmiechem.

A gdy już zasnęła, nad jej łóżeczkiem świeciły gwiazdy – te z kocyka i te z nieba – i szumiały jej do ucha: „Śpij, księżniczko, śpij, dobranoc, dobranoc…”.