Bajka o księżniczce i rycerzu, którzy znaleźli przyjaźń

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w kolorowym zamku, mieszkała księżniczka Lilianka. Miała złote loki i suknię usianą gwiazdkami, ale dziś czuła się bardzo samotna.

Lilianka westchnęła i wyjrzała przez okno. Na dziedzińcu zobaczyła młodego rycerza w lśniącej zbroi. – Jak się nazywasz? – zapytała cicho, a rycerz uśmiechnął się i odpowiedział: – Jestem Kuba, strażnik zamkowych ogrodów. A ty płaczesz, księżniczko?

– Nudzę się – powiedziała Lilianka. – Wszystkie zabawki już mi się znudziły, a żaden smok nie chce przyjść, żeby z nim walczyć. Kuba zaśmiał się wesoło. – A może zamiast szukać smoka, poszukamy razem skarbu?

Księżniczka zaciekawiona zbiegła po schodach. Kuba zaprowadził ją do ukrytego zakątka ogrodu, gdzie rosły ogromne słoneczniki. – To mój ulubiony skarb – powiedział. – Kiedy patrzę na nie, czuję się odważny.

Lilianka dotknęła płatków i poczuła, jak słońce ogrzewa jej dłonie. – A co robisz, gdy jesteś smutny? – zapytała. – Szukam kogoś, z kim mogę się tym podzielić – odparł rycerz. – Bo zabawa we dwoje to podwójna radość.

Postanowili razem pobiec po łące. Kuba pokazał, jak z dmuchawców robić latające baloniki, a Lilianka nauczyła go tańczyć w kółko. Śmiali się tak głośno, że nawet strażnicy w wieży uśmiechnęli się pod nosem.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, księżniczka i rycerz usiedli na miękkiej trawie. – Dziękuję, Kubo – szepnęła Lilianka. – Dziś zrozumiałam, że najlepszy skarb to przyjaciel. Kuba uścisnął jej dłoń. – A najlepsza zbroja to uśmiech na twarzy.

Kiedy nastał wieczór, księżniczka wróciła do swojej komnaty. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a Lilianka zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, przyjacielu. I zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że jutro znów będą razem szukać przygód.