Księżniczka i rycerz w słonecznej łące

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie, gdzie słońce zawsze ciepło świeciło, a na łąkach rosły mięciutkie stokrotki, mieszkała księżniczka Lili. Miała złote loczki i uśmiech, który rozpromieniał cały zamek.

Pewnego dnia księżniczka Lili wybiegła na łąkę, aby zobaczyć, czy stokrotki już zakwitły. Nagle usłyszała cichutkie: „Pomocy!”. To rycerz Tomek, w lśniącej zbroi, ale bez miecza, stał pod wielkim dębem.

„Witaj, rycerzu! Dlaczego wołasz pomocy?” – zapytała Lili. Tomek westchnął: „Zgubiłem swój mały mieczyk, a bez niego nie mogę strzec zamku.” Lili uśmiechnęła się: „Nie martw się, razem znajdziemy!”.

Szukali wszędzie: pod krzakiem malin, za kamieniem, nawet w kieszeni Tomka. W końcu Lili spojrzała w górę: mieczyk wisiał na gałęzi, gdzie wcześniej bawiła się wiewiórka. „O, tam!” – zawołała radośnie.

Tomek podskoczył, ale gałąź była za wysoko. Wtedy Lili powiedziała: „Pomogę ci!” i przyniosła małą drabinkę. Wspięli się razem – Tomek zdjął mieczyk i podziękował księżniczce.

„Jesteś bardzo dzielna, księżniczko Lili!” – rzekł rycerz. Lili odpowiedziała: „A ty jesteś dobrym rycerzem, bo umiesz prosić o pomoc. To też jest odważne.” Od tego dnia często bawili się razem na łące.

Gdy zapadał zmrok, Lili i Tomek siadali pod dębem, patrzyli na pierwsze gwiazdy i słuchali śpiewu słowika. Nikt nie musiał walczyć – wystarczyło, że byli razem i pomagali sobie nawzajem.

Księżniczka zamknęła oczy, a rycerz cichutko powiedział: „Dobranoc, Lili.” Gwiazdy na niebie mrugały do nich, a wiatr szeptał: „Śpijcie spokojnie, dzielne dzieci.” I tak zasnęli, otuleni ciepłem letniej nocy.