Księżniczka Zosia i przyjazna królowa śniegu

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie wiecznego śniegu, mieszkała królowa śniegu. Miała ona lodowy pałac, który lśnił w słońcu jak tysiące diamentów. Ale królowa była smutna, bo wszystkie dzieci bały się jej i uciekały, gdy tylko ją zobaczyły.

Pewnego dnia księżniczka Zosia i rycerz Mikołaj wybrali się na spacer po lesie. Było bardzo zimno, a śnieg skrzypiał pod ich nogami. Nagle zobaczyli w oddali coś, co błyszczało – to był pałac królowej śniegu.

Zosia zatrzymała się i szepnęła: – Mikołaju, boję się. Ale rycerz odważnie powiedział: – Nie bój się, jestem z tobą. Podejdźmy bliżej i zobaczmy, kto tam mieszka.

Gdy podeszli bliżej, drzwi pałacu otworzyły się same. W środku zobaczyli piękną kobietę w srebrnej sukni. Miała długie, białe włosy i uśmiechała się do nich łagodnie. – Witajcie, dzieci – powiedziała ciepłym głosem. – Jestem królowa śniegu, ale nie jestem straszna. Zapraszam was na herbatę.

Zosia i Mikołaj weszli do środka. W pałacu było czysto i jasno, a na stole stały filiżanki z gorącą malinową herbatą. Królowa śniegu opowiedziała im o śnieżynkach, które tańczą na wietrze, i o tym, jak lubi, gdy dzieci się śmieją.

Zosia zapytała: – Dlaczego wszyscy się ciebie boją? Królowa westchnęła. – Bo jestem inna. Ale wy jesteście odważni i przyjacielscy. Dziękuję, że przyszliście.

Po herbacie królowa śniegu podarowała Zosi srebrny medalion, a Mikołajowi mały lodowy miecz. – To na pamiątkę – powiedziała. – I pamiętajcie, że nie warto bać się kogoś tylko dlatego, że wygląda inaczej.

Kiedy wrócili do domu, Zosia i Mikołaj byli bardzo zmęczeni. Położyli się do łóżek, a za oknem padał delikatny śnieg. Księżniczka zamknęła oczy i uśmiechnęła się – śniło jej się, że tańczy z królową śniegu pod gwiazdami. Dobranoc, mała księżniczko. Dobranoc, dzielny rycerzu.