Bajka o króliku wielkanocnym i księżniczce Zosi

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kwitnących łąk i srebrzystych strumieni, mieszkała mała księżniczka Zosia. Miała złote loki i uśmiech, który rozjaśniał każdy pochmurny dzień. Jej najlepszym przyjacielem był dzielny rycerz Kubuś, który nosił małą, błyszczącą zbroję i zawsze gotów był do pomocy.

Pewnego wiosennego poranka, gdy słońce delikatnie muskało ziemię, Zosia i Kubuś wybrali się na spacer do zaczarowanego lasu. Szli ścieżką wysadzaną stokrotkami, aż nagle usłyszeli cichutkie stukanie. To mały, puszysty królik w różowym kapelusiku chował się za krzakiem malin.

„Nie bój się, mały!” – powiedziała księżniczka, kucając obok niego. Królik wystawił długie uszy i uśmiechnął się. „Jestem Wielkanocny Królik Mamrotek. Szukam kogoś, komu mogę podarować moje jajka, ale nie są one zwyczajne – każdy skrywa w środku ciepłe słowo lub drobny upominek od serca.”

Księżniczka Zosia i rycerz Kubuś spojrzeli na siebie z zachwytem. „Możemy ci pomóc?” – zapytał Kubuś. Mamrotek pokiwał głową i wręczył im wiklinowy koszyk pełen kolorowych jajek. „Podzielcie się nimi z tymi, którzy są smutni lub samotni – wtedy radość stanie się dwa razy większa.”

Najpierw odwiedzili starą sówkę, która zgubiła okulary. Zosia dała jej jajko, a w środku malutkie lusterko. Sówka ujrzała swoje odbicie i zakochała się we własnym pierzu. Potem poszli do mrówki, która miała ciężki dzień – Kubuś podarował jej jajko z małym kamyczkiem, na którym było napisane: „Jesteś super!”.

Im więcej jajek rozdawali, tym bardziej rosła im w sercach ciepła fala. Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, wrócili do zamku, gdzie u wejścia czekała zmęczona kucharka. Zosia podała jej ostatnie jajko – a w środku był mały drewniany łyżnik. Kucharka uśmiechnęła się i nawet zapomniała o bólu pleców.

Kiedy gwiazdy powoli zapalały się na niebie, księżniczka i rycerz położyli się w swoich łóżkach. Mamrotek wskoczył na parapet i machnął łapką. „Dobranoc, przyjaciele – pamiętajcie, że dzielenie się mnoży dobro.” Zosia zamknęła oczy, a Kubuś złożył głowę na poduszce. Cisza otuliła zamek, a na niebie zamigotała pierwsza gwiazda.

I tak, wśród szeptu wiatru i ciepłych myśli o pomaganiu innym, zasnęli najsłodziej, jak tylko można zasnąć po dniu pełnym przygód i serdeczności.