Bajka o króliczkach i zaczarowanym ogrodzie

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej norce pod starym dębem, mieszkały dwa króliczki: Kicu i Bicu. Kicu miał mięciutkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność. Bicu był brązowy jak orzeszek i miał białą łatkę na ogonku.

Pewnego słonecznego ranka Kicu powiedział: „Bicu, chodźmy na łąkę! Słyszałem, że za pagórkiem jest zaczarowany ogród, w którym kwiaty śpiewają.” Bicu zastrzygł uszami i z ciekawością odpowiedział: „Naprawdę? Chcę zobaczyć!” I tak oba króliczki wyruszyły w podróż przez zieloną łąkę.

Skakały po miękkiej trawie, przeskakiwały małe strumyki i mijały kolorowe motyle. Nagle Kicu zatrzymał się i szepnął: „Słyszysz?” Bicu nadstawił uszu i usłyszał delikatne dźwięki – to kwiaty śpiewały cichutko: „Cicho, cicho, sza, sza, sza.” Kicu i Bicu podeszły bliżej i zobaczyły wielką bramę z różowych pnączy.

Za bramą rozciągał się ogród pełen błyszczących kwiatów. Były tam żółte stokrotki, niebieskie dzwonki i czerwone maki. Każdy kwiat świecił jak mała gwiazdka. Pośrodku ogrodu stała wróżka o skrzydłach z pajęczyny. Uśmiechnęła się do króliczków i powiedziała: „Witajcie w moim ogrodzie! Każdy kwiat ma swoją piosenkę, ale tylko ten, kto dzieli się radością, usłyszy jej melodię.”

Kicu i Bicu spojrzały po sobie. Kicu zerwał jedną stokrotkę i podał ją Bicu. Bicu uśmiechnął się i powiedział: „To dla ciebie, Kicu.” Wtedy kwiaty zaczęły śpiewać głośniej, a wróżka klasnęła w dłonie. „Widzicie? Dzielenie się sprawia, że magia staje się prawdziwa.” Kicu i Bicu tańczyły wśród kwiatów, a ich serca wypełniała radość.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, wróżka powiedziała: „Pora wracać do domu. Zapamiętajcie: najpiękniejszy ogród to ten, w którym dzielimy się z innymi.” Kicu i Bicu podziękowały wróżce i wyruszyły w drogę powrotną. Skakały przez łąkę, a kwiaty nuciły im na pożegnanie.

Gdy dotarły do swojej norki, Kicu przytulił Bicu i powiedział: „To był wspaniały dzień.” Bicu ziewnął i odpowiedział: „Tak, jutro też się podzielimy czymś miłym.” Kicu zamknął oczy i wyszeptał: „Dobranoc, Bicu.” A Bicu odpowiedział: „Dobranoc, Kicu.”

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a księżyc otulił ziemię srebrnym blaskiem. W norce pod dębem zapanowała cisza, przerywana tylko równym oddechem śpiących króliczków. Ich sny były pełne kolorowych kwiatów i śpiewu, a w sercach na zawsze pozostała radość z dzielenia się z innymi.