Bajka o Królewnie Śnieżce, która kochała gwiazdy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zamku na wzgórzu mieszkała mała królewna o imieniu Śnieżka. Miała jasne włosy i oczy jak dwa błękitne jeziorka. Najbardziej na świecie lubiła patrzeć wieczorem w niebo, gdzie migotały gwiazdy.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wszedł na swoje miejsce, Śnieżka usiadła na parapecie w swojej wieży. Zauważyła maleńkie, zielone światełko, które nerwowo tańczyło wśród kamieni. To był mały świetlik, który zgubił się i nie wiedział, gdzie jest jego dom.

Śnieżka ostrożnie wzięła go na dłoń. Świetlik drżał ze zmęczenia. – Nie bój się – szepnęła królewna. – Pokażę ci drogę. Zeszła po schodach, omijając śpiące koty i ciche komnaty. W ogrodzie rosły wysokie trawy i kwiaty, w których mieszkały inne świetliki.

Szukając domu świetlika, Śnieżka napotkała małego jeża, który chrapał pod krzakiem. – Ciii – powiedziała cicho – nie chcemy go obudzić. Minęła staw, w którym odbijały się gwiazdy i wreszcie znalazła polanę pełną tańczących światełek.

To była rodzina zgubionego świetlika! Maleństwo ucieszyło się i zakręciło w powietrzu, a potem usiadło na ramieniu królewny. Śnieżka poczuła ciepło w sercu. – Dobrze, że jesteście razem – powiedziała z uśmiechem.

W drodze powrotnej do zamku niebo zrobiło się granatowe. Gwiazdy świeciły jaśniej, a księżyc kołysał się nad drzewami. Królewna weszła do swojej sypialni, gdzie czekała miękka pościel i pluszowy króliczek.

Położyła się do łóżka i spojrzała przez okno. Na parapecie znów zobaczyła małego świetlika, który przyleciał pomachać jej na dobranoc. – Dobrej nocy, przyjacielu – szepnęła Śnieżka i zamknęła oczy.

Gwiazdy cicho mrugały, świetlik poleciał do swojej rodziny, a w zamku zapanowała cisza. Królewna Śnieżka zasnęła spokojnie, marząc o jasnym niebie i przyjaźni, która pomaga wrócić do domu.