Królewna Kasia i Tajemnicze Światełko

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w kolorowym zamku nad błękitnym jeziorem, mieszkała mała królewna Kasia. Miała złote loczki i uśmiech jak promyk słońca, a najbardziej lubiła biegać po zamkowych ogrodach.

Pewnego dnia, gdy bawiła się wśród róż i stokrotek, dostrzegła coś niezwykłego: tuż przy ścieżce wyrósł malutki, srebrzysty kwiatek. Kasia przykucnęła i zobaczyła, że delikatnie świeci – jakby miał w środku małą gwiazdkę.

„Jaki śliczny!” – szepnęła Kasia. „Chcę zobaczyć, jak rozkwita!” Kwiatek jednak miał zamknięte płatki, a jego światełko było bardzo słabe. Obok siedział świetlik, który powiedział: „Ten kwiat otwiera się tylko w nocy, gdy na niebie zapalą się pierwsze gwiazdy.”

Kasia bardzo chciała go ujrzeć w pełni, ale było jeszcze popołudnie. Próbowała dmuchać na kwiatek, podlewać go i śpiewać piosenki, ale nic nie pomogło. Kwiatek pozostawał zamknięty, a świetlik uśmiechnął się i odleciał.

Księżniczka westchnęła. „Muszę poczekać…” – pomyślała. Postanowiła zająć się czymś innym. Nakarmiła kaczki nad stawem, ułożyła klocki i narysowała kolorowego motyla. Czas mijał, a słońce powoli chowało się za wzgórzami.

Gdy zrobiło się ciemno, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kasia wróciła do ogrodu. Kwiatek był już otwarty! Płatki lśniły perłowym blaskiem, a w środku świeciła maleńka latarenka. „Jesteś cudowny!” – wyszeptała królewna.

Kwiatek rozpromienił się jeszcze mocniej, a ciepłe światło objęło cały ogród. Kasia poczuła, że jest bardzo zmęczona i szczęśliwa. Wzięła głęboki oddech, a kwiatek zamknął płatki, jakby mówił: „Dobranoc, królewno.”

Kasia wróciła do swojego pokoju, położyła się w miękkim łóżku i spojrzała przez okno na gwiazdy. „Dziękuję, mały kwiatku, za nauczenie mnie cierpliwości” – szepnęła. I zasnęła spokojnie, otulona srebrzystym snem.