Bajka o królewnie Iskierce i Tańczących Chmurkach

— Bajka do czytania —

Daleko, za siedmioma wzgórzami, w malutkim królestwie Srebrnego Promyczka mieszkała królewna Iskierka. Miała złote loczki i sukienkę usianą drobnymi gwiazdkami, ale największym skarbem Iskierki był jej uśmiech – ciepły jak poranne słońce.

Codziennie wieczorem Iskierka siadała na swoim balkonie i patrzyła na niebo. Widziała chmurki, które płynęły leniwie, czasem przybierając kształt misia, a czasem puchatej owieczki. Bardzo chciała z nimi tańczyć.

„Mamo, jak mogę dotknąć chmurek?” – zapytała królowa. „Nie musisz ich dotykać – odpowiedziała mama – one tańczą dla ciebie, gdy się do nich uśmiechniesz.” Iskierka nie do końca rozumiała, ale postanowiła spróbować.

Następnego dnia, gdy na niebie pojawiły się różowe chmurki, dziewczynka uśmiechnęła się najszerzej jak umiała. Nagle chmurki zaczęły wirować, łączyć się i rozdzielać, tworząc delikatny, srebrny pył, który opadł na jej włosy.

„To magia uśmiechu!” – zawołała Iskierka. Od tej pory każdego wieczoru tańczyła z chmurkami: wystarczyło, że się uśmiechnęła, a one wykonywały dla niej najpiękniejsze układy. Nawet gdy była smutna, wystarczył mały uśmiech i wszystko stawało się lżejsze.

Pewnego dnia Iskierka spotkała małego królika, który płakał, bo zgubił drogę do domu. Królewna uśmiechnęła się do niego i pokazała ścieżkę między drzewami. Królik poczuł się od razu lepiej i podziękował jej, machając łapką.

„Widzisz, córeczko?” – powiedziała mama. „Twój uśmiech to najpotężniejsza magia. Potrafi rozweselić smutne chmurki, a nawet pomóc zagubionym zwierzętom.” Iskierka przytuliła się do mamy, czując w sercu ciepło.

Wieczorem, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Iskierka położyła się w swoim łóżeczku. Chmurki tańczyły ostatni raz, a potem ułożyły się w miękką kołderkę nad jej głową. „Dobranoc, chmurki” – szepnęła królewna i zamknęła oczy, uśmiechając się przez sen.