Kristoff i Zaczarowany Lódź

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za górami śniegu, w małej chatce z drewna mieszkał Kristoff. Codziennie rano szedł do lasu, by zbierać chrust i patrzeć na ślady zwierząt. Ale tego dnia coś było inaczej – na śniegu leżała mała, niebieska iskierka.

Kristoff przykucnął i delikatnie dotknął iskierki. Zaiskrzyła i zamieniła się w malutkiego lodowego motylka. „Nazywam się Iskierka” – powiedziała cieniutkim głosikiem. „Zgubiłam się i nie mogę znaleźć drogi do domu. Mój dom jest w Krainie Lodu, ale śnieżyca zasypała ścieżkę”.

Kristoff westchnął. „Nie martw się, Iskierko. Pokażę ci drogę. Znam każdy zakątek tego lasu” – powiedział i wziął motylka na swoją ciepłą dłoń. Szli przez gęste świerki, gdzie sople zwisały jak kryształowe zasłony. Nagle usłyszeli cichutki płacz.

Pod krzakiem borówki siedział mały, zmarznięty zajączek. Miał przemoczone futerko i trząsł się z zimna. „Zabłądziłem” – pisnął zajączek. „Szukałem marchewki, ale śnieg wszystko przykrył”.

Kristoff uśmiechnął się. „Chodź z nami, zajączku. Najpierw pomożemy Iskierce, a potem znajdziemy coś do jedzenia” – powiedział. Zdjął swoją ciepłą czapkę i otulił nią zajączka. Szli dalej, a śnieg skrzypiał pod butami.

Wkrótce dotarli do polany, gdzie stała ogromna, lodowa brama. To było wejście do Krainy Lodu. Iskierka zaświeciła radośnie. „Dziękuję, Kristoff! Jesteś najlepszym przyjacielem, jakiego mogłam spotkać” – powiedziała i wfrunęła do środka.

Kristoff i zajączek wrócili do chatki. Kristoff nakarmił zajączka marchewką, którą znalazł w spiżarni, i ogrzał go przy kominku. Zajączek zasnął zwinięty w kłębek na miękkim kocyku.

Tego wieczoru Kristoff patrzył przez okno na gwiazdy. Na niebie migotała mała, niebieska gwiazdka – to Iskierka dawała mu znać, że jest bezpieczna. Kristoff zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, przyjaciele”. W chatce zapanowała cisza, a sen przyszedł cicho jak płatek śniegu.