Bajka o Krainie Lodu Elza

— Bajka do czytania —

W Krainie Lodu, gdzie śnieg pokrywał wszystko wokół, mieszkała mała Elza. Miała niezwykłą moc – gdy się uśmiechała, z jej rąk sypały się śnieżynki. Ale czasem, gdy była smutna, śnieg zamieniał się w lód, a Elza bała się, że zrobi komuś krzywdę.

Pewnego zimowego wieczoru Elza usiadła na śnieżnej łące i patrzyła w niebo. Gwiazdy błyszczały jak diamenty. Nagle usłyszała cichutki płacz. To był mały zajączek Kicuś, który zgubił drogę do domu. Miał przemarznięte łapki i drżał z zimna.

„Ojej, jak ty marzniesz” – szepnęła Elza. Chciała pomóc, ale bała się użyć swojej magii. W końcu postanowiła spróbować. Ostrożnie wyciągnęła ręce i pomyślała o ciepłym kocyku. Z jej dłoni posypał się miękki, puszysty śnieg, który otulił zajączka jak kołderka.

Kicuś przestał drżeć i uśmiechnął się. „Dziękuję! Jesteś taka dobra” – pisnął. Elza poczuła radość. Razem z zajączkiem ulepiły bałwana, który miał oczy z jagód i uśmiech z patyka. Śnieg wokół nich iskrzył się w blasku księżyca.

„Zobacz, jaki piękny!” – zawołał Kicuś. Elza zrozumiała, że jej magia może tworzyć cuda, jeśli tylko wierzy w siebie. Przestała się bać i zaczęła bawić się śnieżnymi gwiazdkami, które wirowały wokół jej palców.

Nagle usłyszały wołanie: „Kicuś! Gdzie jesteś?” – to mama zajączka szukała synka. Kicuś podskoczył radośnie i pobiegł w jej stronę. „Do zobaczenia, Elzo! Dziękuję za pomoc!” – zawołał, machając łapką.

Elza została sama na łące, ale nie czuła smutku. Wiedziała, że zrobiła coś dobrego. Spojrzała w niebo, a gwiazdy mrugnęły do niej jak przyjaciele. Ciepło rozlało się po jej sercu, a śnieg wokół niej zaczął delikatnie wirować.

Kiedy wróciła do domu, położyła się do łóżka. Przez okno widziała migoczące gwiazdy i słyszała cichy szelest śniegu. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów będę próbować”. I zasnęła spokojnie, otulona miękką kołderką jak puchową chmurką. Dobranoc, Elzo.