Bajka o Ani i Latającej Łódce

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku otoczonym śnieżnymi górami, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Ania. Miała ona długie, złote włosy i oczy jak dwa błękitne jeziora. Jej najlepszą przyjaciółką była Lodia – zabawny bałwanek, który potrafił tańczyć i śpiewać. Pewnego dnia Lodia powiedziała: – Aniu, słyszałam, że za górami jest Kraina Lodu, gdzie wszystko jest z lodu i śniegu, a słońce świeci tylko przez chwilę. Chciałabyś tam polecieć moją latającą łódką?

Ania klasnęła w dłonie z radości. – O tak, Lodziu! Ale musimy zabrać ze sobą ciepłe kubki na gorącą czekoladę, bo w Krainie Lodu może być zimno. Spakowały więc mały plecak, włożyły do niego dwa kubki, termo z czekoladą i koc. Lodia machnęła swoją czarodziejską miotłą i łódka uniosła się w powietrze. Lecąc nad ośnieżonymi drzewami, Ania śpiewała piosenkę o przyjaźni, a Lodia tańczyła na pokładzie.

Po chwili wylądowały w Krainie Lodu. Wszędzie wokół błyszczały lodowe pałace, a z nieba spadały delikatne płatki śniegu. Ania zobaczyła małego pingwinka, który smutno stał pod lodową górą. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytała Ania. Pingwinek westchnął: – Zgubiłem swoją rodzinę. Wszyscy poszli szukać jedzenia, a ja zostałem sam. Ania pogłaskała go po główce i powiedziała: – Nie martw się, pomożemy ci ich znaleźć.

Lodia zrobiła z lodu małe lusterko i odbiła w nim promień słońca. Światło poleciało daleko, daleko, aż do miejsca, gdzie pingwiny zbierały ryby. – To sygnał od małego pingwinka! – zawołała mama pingwin i cała rodzina przyleciała do synka. Pingwinek uściskał Anię i Lodzi. – Dziękuję wam, jesteście najlepszymi przyjaciółmi, jakich można spotkać!

Ania i Lodia postanowiły zostać w Krainie Lodu na chwilę, aby poznać jej tajemnice. Okazało się, że kraina ta była pełna ciepła – nie takiego jak w piecu, ale ciepła płynącego z serc jej mieszkańców. Każdy mieszkaniec, od niedźwiedzia polarnego po małego foczka, uśmiechał się do nich i mówił: – Dzielcie się swoim ciepłem, a nigdy wam go nie zabraknie.

Pod wieczór Ania poczuła, że jest trochę zmęczona. Lodia rozłożyła koc na śniegu, a Ania nalała dwie gorące czekolady. Siedziały tak, patrząc, jak niebo powoli robi się granatowe, a na nim pojawiają się pierwsze gwiazdy. – Popatrz, Lodziu – szepnęła Ania – jedna gwiazda jest szczególnie jasna. To pewnie gwiazda przyjaźni, która świeci dla nas.

Wtedy usłyszały cichutki dźwięk – to kraina nuciła kołysankę. Śnieg szeleścił cichutko, a lód brzęczał jak dzwoneczki. Ani zrobiło się tak spokojnie i sennie, że jej powieki zaczęły ciążyć. Lodia otuliła ją kocem i powiedziała: – Śpij, Aniu. Jutro znów będziemy odkrywać nowe przygody. Ale teraz czas na sen.

I tak Ania zasnęła w Krainie Lodu, otulona przyjaźnią i ciepłem, wiedząc, że najpiękniejsze sny rodzą się w sercach pełnych miłości. A nad nią świeciła gwiazda przyjaźni, która nigdy nie gaśnie.