Bajka o Kici Koci, która szukała księżyca

— Bajka do czytania —

Kicia Kocia mieszkała w małym, przytulnym domku na skraju łąki. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Kicia Kocia siadała na parapecie i patrzyła w niebo. Pewnego razu zobaczyła, że księżyc jest bardzo mały i cienki, jak srebrny plasterek. – Och, jakbym chciała mieć taki księżyc dla siebie! – westchnęła.

Kicia Kocia postanowiła wyruszyć w podróż, by znaleźć księżyc i zabrać go do swojego domku. Wzięła ze sobą swój ulubiony kocyk w kropki i małą latarenkę. Szła przez łąkę, aż spotkała wiewiórkę Rysię, która zbierała orzechy. – Gdzie idziesz, Kiciu? – zapytała Rysia. – Szukam księżyca, by go przytulić – odpowiedziała Kicia Kocia. Rysia pokiwała głową i powiedziała: – Księżyc jest daleko, ale jeśli chcesz, mogę ci dać orzeszka, byś miała siłę do drogi.

Kicia Kocia podziękowała i poszła dalej. Po chwili spotkała zajączka Stefka, który skakał po polu. – Dokąd tak biegniesz, Kiciu? – zapytał Stefek. – Szukam księżyca – odpowiedziała. Stefek roześmiał się: – Księżyc jest za wysoko, nie doskoczysz. Ale mogę ci dać marchewkę, byś miała co chrupać w nocy.

Kicia Kocia poczuła, że jej plecak robi się coraz cięższy. Orzeszek od Rysi i marchewka od Stefka ważyły sporo. Zatrzymała się pod wielkim dębem i usiadła zmęczona. Wtedy zobaczyła sowę Zuzię, która spała na gałęzi. – Huk? – zaskrzeczała sowa. – Kto tu przeszkadza w drzemce? – To ja, Kicia Kocia. Szukam księżyca, ale nie mogę go znaleźć – powiedziała smutno.

Sowa Zuzia przeciągnęła się i powiedziała: – Księżyc jest wszędzie tam, gdzie go widzisz. Nie musisz go mieć, by go przytulić. Spójrz w górę – jest twój, gdy na niego patrzysz. Kicia Kocia podniosła głowę i zobaczyła, że księżyc świeci nad nią, duży i okrągły. – Ale jak go przytulę? – zapytała. – Zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś w jego blasku – szepnęła sowa.

Kicia Kocia zamknęła oczy i poczuła ciepło księżycowego światła na swoich wąsach. Nagle zrozumiała, że nie musi mieć księżyca, by czuć się bezpiecznie. Wstała, podziękowała sowie i ruszyła w stronę domu. Po drodze oddała orzeszek wiewiórce, a marchewkę zajączkowi, bo wiedziała, że one bardziej ich potrzebują.

Gdy wróciła do swojego domku, położyła się na poduszce i wyjrzała przez okno. Księżyc wciąż tam był, świecąc spokojnie. Kicia Kocia uśmiechnęła się i szepnęła: – Dobranoc, księżycu. Jesteś mój, nawet jeśli jesteś daleko. I zasnęła, otulona blaskiem nocy.

W pokoju zapanowała cisza, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Kicia Kocia spała spokojnie, wiedząc, że najważniejsze jest to, co ma się w sercu. Dobranoc, Kiciu Kociu.