Bajka o kefirze: Kefcio w kuchni

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej kuchni, na samym środku stołu, stał biały, gładki dzbanek. A w nim mieszkał Kefcio – mały, musujący kefirek. Miał okrągłe oczka z kropelek mleka i uśmiech z pianki.

Kefcio był bardzo wesoły, ale też trochę smutny. Nikt go jeszcze nie pił. Stał w dzbanku i patrzył, jak mama Kuby gotuje zupę, a tata czyta gazetę. Kefcio chciał, żeby ktoś go spróbował i powiedział: „Mniam, jakie to dobre!”.

Pewnego wieczoru do kuchni wszedł mały Kuba. Miał zmęczone oczka i trochę burczało mu w brzuszku. Mama powiedziała: „Kubuś, napij się kefiru, będzie ci dobrze”. Ale Kuba skrzywił się i pokręcił głową: „Nie lubię, to jakieś kwaśne!”.

Kefcio usłyszał to i zrobiło mu się przykro. Ale nie poddał się. Zatańczył w dzbanku, aż pojawiły się małe bąbelki. „Hej, Kubo!” – szepnął cichutko. „Jestem kefirek, a w środku mam mnóstwo małych przyjaciół – dobrych bakterii. One sprawiają, że twój brzuszek jest silny i wesoły.”

Kuba zdziwił się i podszedł bliżej. „Naprawdę? A jak smakujesz?” – zapytał. Kefcio odpowiedział: „Jestem trochę kwaśny, ale też słodki i musujący. Spróbuj tylko łyk – obiecuję, że polubisz!”.

Kuba nabrał odrobinę na palec i polizał. Najpierw skrzywił się, ale potem uśmiechnął. „Hej, to całkiem fajne! Czuję bąbelki na języku!” – powiedział. Nalał sobie cały kubeczek i wypił powoli. W brzuszku zrobiło mu się ciepło i przyjemnie.

Mama i tata spojrzeli na siebie z radością. „Widzisz, Kubuś, czasem warto spróbować czegoś nowego” – powiedziała mama. Kuba kiwnął głową i przytulił kubeczek. Kefcio w dzbanku uśmiechał się od ucha do ucha.

Kuba wypił cały kubeczek, a potem położył się do łóżka. Kefcio uśmiechnął się z dzbanka, a na niebie za oknem zaświeciły gwiazdy. Kuba zamknął oczy i słodko zasnął, a w brzuszku czuł przyjemne ciepło. Dobranoc, Kubo. Dobranoc, Kefciu.