Bajka o karpiku, który nie chciał być smażony

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym stawie, pod wielkim mostem, mieszkał sobie Karpik. Miał złote łuski, które błyszczały w słońcu jak małe gwiazdki. Karpik uwielbiał pływać w kółko i chlapać wodą, ale najbardziej lubił słuchać opowieści starego suma.

Pewnego dnia Karpik usłyszał, że ludzie łowią ryby na wigilię. – Ojej, a jeśli mnie złapią? – zmartwił się. – Nie chcę być smażony ani pieczony! Wolę pływać i bawić się z kolegami.

Postanowił ukryć się w najgłębszym zakątku stawu, pod korzeniami starej wierzby. Tam było cicho i spokojnie. Nagle zobaczył małą dziewczynkę, która siedziała na brzegu i płakała. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Karpik, wystawiając głowę z wody.

Dziewczynka o imieniu Zosia odpowiedziała: – Mój tata złowił dużego karpia na kolację, ale ja nie chcę, żeby go zjedli. Kocham rybki! – Karpik uśmiechnął się i powiedział: – Ja też nie chcę być zjedzony. Może razem coś wymyślimy?

Zosia wzięła wiaderko, nabrała wody i delikatnie przeniosła Karpika do swojego małego akwarium w pokoju. – Będziesz moim przyjacielem – szepnęła. Karpik poczuł się bezpieczny. Pływał w kółko, a Zosia karmiła go pysznymi płatkami.

Tata Zosi zobaczył, jak szczęśliwa jest córka, i postanowił, że na wigilię zrobią sałatkę z warzyw, a karp zostanie w domu. – Każdy może wybrać, co chce jeść – powiedział tata. – Nawet ryby mają prawo do życia.

Od tego dnia Karpik mieszkał w akwarium, a Zosia codziennie opowiadała mu bajki. Kiedy zapadał wieczór, Karpik zasypiał, a jego złote łuski świeciły jak małe lampki. Wszyscy byli szczęśliwi.

I tak, drogie dzieci, Karpik znalazł dom, a Zosia przyjaciela. Gdy gwiazdy na niebie zaczęły mrugać, Karpik zamknął oczy i śnił o stawie pełnym przygód. Dobranoc, Karpiku. Dobranoc, Zosiu. Śpijcie spokojnie.