Bajka o Kamperku i Przygodzie w Chmurach

— Bajka do czytania —

Mały, czerwony kamper o imieniu Kamyk stał na skraju lasu i patrzył w niebo. Bardzo chciał popłynąć po chmurach jak ptaki.

Kamyk miał błyszczące reflektory i gładkie, okrągłe koła. Codziennie patrzył na obłoki i wzdychał: „Gdybym tylko mógł unieść się wysoko, zobaczyłbym cały świat!”.

Pewnego razu przybiegła do niego wiewiórka Ruda. „Kamyku, dlaczego jesteś smutny?” – zapytała. „Bo nie umiem latać” – odpowiedział kamper. Ruda uśmiechnęła się i szepnęła: „A próbowałeś pojechać na wzgórze? Stamtąd wydaje się, że dotykasz nieba”.

Kamyk zastanowił się, a potem ruszył powoli pod górę. Jego silnik mruczał cicho, a koła toczyły się po miękkiej trawie. Na szczycie wzgórza zatrzymał się i westchnął z zachwytu.

Przed nim rozciągało się morze zielonych drzew, a nad nimi – wielkie, puszyste chmury. Nagle jedna z nich opuściła się niżej i otuliła Kamyka delikatną mgiełką. „To ty, chmurko?” – zapytał zdziwiony.

Chmurka miała miękkie, srebrne brzegi. „Jestem Obłoczką – powiedziała – widzę, że lubisz patrzeć w górę. Może chcesz ze mną pożeglować po niebie?” Kamyk nie wierzył własnym uszom.

Obłoczka otoczyła go lekkim powiewem wiatru i uniosła nad ziemię. Kamyk poczuł, jak jego koła lekko unoszą się, a on sunie pośród białych chmur. Widział domki, rzeki i łąki – wszystko z góry!

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Obłoczka delikatnie opuściła Kamyka z powrotem na wzgórze. „Dziękuję” – szepnął kamper. „To była najpiękniejsza przygoda”. Obłoczka uśmiechnęła się i rozpłynęła w wieczornym błękicie.

Kamyk wrócił do lasu, a Ruda czekała na niego. „Widziałeś coś?” – zapytała. „Tak – odpowiedział Kamyk – marzenia czasem się spełniają, gdy tylko odważysz się ruszyć z miejsca”. I wtulił się w ciepły blask księżyca, zamykając oczy.