Bajka o instruktorze nurkowania dla małych odkrywców

— Bajka do czytania —

W błękitnej zatoce, gdzie woda była ciepła i przejrzysta jak szkło, mieszkał instruktor nurkowania pan Marek. Miał brodę jak wodorosty i oczy pełne migoczących refleksów. Każdego ranka zakładał niebieską piankę, a na nogi – wielkie, pomarańczowe płetwy. Dzieci z okolicznych domków uwielbiały patrzeć, jak z pluskiem wskakuje do wody. Ale nie tylko ludzie go znali – przyjaźnił się z małą rybką Kropką.

Kropka była malutka, złocista, z czarną plamką na ogonie. Pływała tuż przy brzegu, bo bała się głębi. „A jeśli tam są cienie?” – pytała szeptem. Pan Marek zawsze odpowiadał: „Cienie to tylko brak światła, a my mamy reflektory”. Pokazywał Kropce swoją latarkę, która rozświetlała mrok jak małe słońce.

Pewnego dnia pan Marek powiedział: „Kropko, mam dla ciebie zadanie. Zobaczysz, że głębia jest piękna”. Wziął ją na swoją dłoń, a ona drżała jak galaretka. „Najpierw zanurkujemy tylko na trzy sekundy. Potem wrócimy”. Kropka zamknęła oczy, a pan Marek powoli zanurzył rękę. Woda musnęła ich skórę, a wokół pojawiły się srebrne bąbelki.

Po trzech sekundach wynurzyli się. „Widziałaś?” – zapytał z uśmiechem. Kropka otworzyła oczy: „Nie, bo je zamknęłam”. Pan Marek nie złościł się. „Spróbujmy jeszcze raz. Tym razem popatrzysz przez chwilę”. Kropka odważyła się spojrzeć. Zobaczyła muszlę, która wyglądała jak mały wachlarz, i kamień w kolorze błękitu. „Ładne” – szepnęła.

„Gdybyś nurkowała dłużej, zobaczyłabyś ogród koralowy” – powiedział pan Marek. Kropka zastanawiała się. „A jeśli przepłynę na chwilę do tej skały? Później wrócę”. Pan Marek pokazał jej drogę. Kropka popłynęła powoli, a za nią sunęła smuga świateł z latarki instruktora. Gdy dotarła do skały, zobaczyła pomarańczowe ukwiały poruszające się jak w tańcu. „To nie jest straszne” – pomyślała.

„Mogę zostać jeszcze minutkę?” – zapytała. Pan Marek skinął głową. Kropka pływała w kółko, zaglądając w zakamarki. Spotkała kraba w fioletowej skorupie, który machał jej szczypcami. „Cześć, mała!” – zawołał. Kropka uśmiechnęła się. Strach odpłynął jak bańka mydlana. „Chcę zobaczyć więcej!” – zawołała.

Pan Marek pokazał jej podwodną łąkę, gdzie trawa falowała jak wstążki na wietrze. Kropka płynęła razem z nim, a jej ogonek migotał w promieniach słońca. „Już się nie boisz?” – zapytał. „Trochę, ale mniej niż rano” – przyznała. „To dobrze” – powiedział pan Marek. „Odwaga to nie brak strachu, ale robienie małych kroków, mimo że się boimy”.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, wrócili do brzegu. Kropka była zmęczona, ale szczęśliwa. Pan Marek zdjął płetwy i położył się na ciepłym piasku. „A teraz odpocznijmy” – powiedział. Kropka ułożyła się obok niego w małej kałuży. Niebo nad zatoką pociemniało, a na wodzie pojawiły się pierwsze gwiazdy – każda jak mała latarka pana Marka, rozświetlająca ciemność.

„Dobranoc, Mazurku” – szepnęła Kropka, zamykając oczy. Pan Marek pogłaskał ją delikatnie palcem. „Dobranoc, mała odkrywczyni. Śnij o koralowych ogrodach”. Wokół zapadła cisza, słychać było tylko cichy szum fal. Kropka zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro znów zanurkuje – może trochę głębiej, ale z uśmiechem.