Wichuś i spokojna noc

— Bajka do czytania —

Pewnego dnia mały wietrzyk Wichuś obudził się w swoim chmurowym łóżku. Był bardzo wesół i chciał się bawić. Dmuchał ile sił, aż zrobił wielki hałas.

Wichuś biegał po łące i targał liście z drzew. „Hu, hu!” – wołał radośnie. Ale liście zamiast tańczyć, uciekały w popłochu. Wiewiórka schowała się w dziupli, a ptaki przestały śpiewać.

Nagle Wichuś dmuchnął tak mocno, że przewrócił doniczkę z kwiatkami na parapecie. Ziemia rozsypała się po całym podwórku. „Ojej!” – zmartwił się mały wietrzyk. „Nie chciałem tego.”

Usiadł smutny na gałęzi starego dębu. „Dlaczego wszystko psuję?” – zapytał cicho. Dąb poruszył konarami i szepnął: „Wietrzyku, każdy bywa silny, ale prawdziwa siła to umieć być delikatnym.”

Wichuś postanowił spróbować. Zaczął dmuchać bardzo, bardzo lekko. Liście zawirowały w spokojnym tańcu. Wiewiórka wyjrzała z dziupli i uśmiechnęła się. Ptaki znów zaćwierkały.

Pomógł dmuchawcom roznieść nasionka po łące. Każde nasionko leciało jak mały spadochronik. „Dziękujemy, Wichusiu!” – szumiały trawy. Wietrzyk poczuł, że jest szczęśliwy.

Zachód słońca zabarwił niebo na różowo i złoto. Wichuś zwolnił. Położył się na miękkiej chmurce i patrzył, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej. Zmrużył oczy i westchnął: „Jakie to piękne…”

Nad łąką zapadła cisza. Nawet najsilniejszy wiatr może stać się łagodną bryzą. Wichuś zasnął, a gwiazdy śpiewały mu najcichszą kołysankę na świecie. Dobranoc, mały wietrzyku.