Mały holownik Tadek

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym porcie mieszkał mały holownik o imieniu Tadek. Jego czerwonobiała kabina lśniła w słońcu, a silnik brzęczał cichutko jak pszczółka. Tadek był bardzo mały, ale miał wielkie serce i ogromną siłę.

Każdego ranka Tadek budził się wcześnie i patrzył, jak ogromne statki wpływają do portu. Były tak wielkie, że niemal zasłaniały niebo. Ale Tadek nie bał się ich ani trochę. Wiedział, że one potrzebują pomocy, aby bezpiecznie dotrzeć do nabrzeża.

Dziś Tadek miał szczególne zadanie. Do portu zbliżał się największy statek, jaki kiedykolwiek widział – biały jak śnieg, z wysokimi masztami. Statek nazywał się Biała Chmurka i płynął z dalekiego kraju.

Tadek odpalił silnik i popłynął w stronę Białej Chmurki. – Dzień dobry! – zawołał wesoło. – Jestem Tadek i pomogę ci wpłynąć do portu. Biała Chmurka uśmiechnęła się (tak jak to robią wielkie statki) i odpowiedziała: – Dziękuję, mały holowniku. Bez ciebie nie dam rady.

Tadek przywiązał linę do ogromnej dziobu statku i zaczął ciągnąć. Silnik burczał, woda wirowała, ale Tadek nie ustawał. Ciągnął i ciągnął, aż w końcu Biała Chmurka bezpiecznie znalazła się przy nabrzeżu. Wszystkie mewy krzyczały z radości, a ludzie w porcie klaskali.

Tadek był bardzo dumny. Pomógł wielkiemu statkowi! Ale czuł się też bardzo zmęczony. Jego silnik cichutko westchnął. – Dziękuję, mały przyjacielu – powiedziała Biała Chmurka. – Jesteś silny i odważny.

Tadek odpłynął do swojego miejsca przy pomoście. Słońce zachodziło, niebo stało się pomarańczowe i różowe. Tadek zamknął swoje małe oczka (tak jak to robią holowniki, kiedy są śpiące). W porcie zrobiło się cicho, tylko plusk wody kołysał Tadka do snu.

Gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie. Tadek pomyślał: „Jutro znów będę pomagał, ale teraz czas na odpoczynek.” I powoli zasnął, otulony ciepłem portowej nocy. Dobranoc, Tadku – szepnął wiatr.