Ruda i górski spokój

— Bajka do czytania —

Mała wiewióreczka Ruda mieszkała w lesie u stóp wielkich, zielonych gór. Każdego dnia patrzyła na ich wysokie szczyty i zastanawiała się, jak wyglądają z bliska.

Pewnego popołudnia mama wiewiórka powiedziała: "Rudo, dziś wieczorem pójdziemy na mały pagórek. Zobaczysz, jakie piękne widoki stamtąd są." Ruda ucieszyła się i szybko spakowała swoje ulubione orzeszki.

Wspinali się powoli ścieżką między drzewami. Słońce prześwitywało przez liście, a wiatr delikatnie rozwiewał futerko Rudej. Po chwili stanęli na szczycie niewielkiego wzgórza.

Przed nimi rozciągały się góry w ciepłych barwach. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, malując niebo na pomarańczowo i różowo. Ruda westchnęła: "Mamo, jakie to piękne!"

Gdy słońce zniknęło za górami, zrobiło się cicho. Nawet ptaki umilkły. Ruda przytuliła się do mamy i słuchała ciszy. Tylko gdzieś z daleka słychać było szum potoku.

Nagle na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Mama wskazała je łapką: "Popatrz, Rudo, jak migoczą. To małe światełka, które opowiadają nam dobre sny." Ruda patrzyła zachwycona.

Potem wrócili do swojej dziupli. Ruda była bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Mama położyła ją w miękkim mchu i przykryła listkiem. "Dobranoc, mała wiewióreczko. Śpij spokojnie, tak jak śpią góry."

Ruda zamknęła oczy i usłyszała, jak góry szepczą: "Dobranoc, Rudo. Dobranoc." A nad lasem rozświetliły się tysiące gwiazd. I tak mała wiewióreczka zasnęła, otulona górskim spokojem.