Bajka o małym fotografie przyrody

— Bajka do czytania —

Kacper dostał od taty mały aparat. Był niebieski, błyszczący i miał guzik, który robił „pstryk”. Kacper bardzo się ucieszył i od razu pobiegł do ogrodu. Chciał zrobić zdjęcie wszystkiego: drzew, krzaków, a nawet kamienia.

Kacper biegał po ogrodzie i pstrykał zdjęcia. Kiedy zrobił zdjęcie koparki, która stała na podwórku, pomyślał: „To będzie najfajniejsze zdjęcie na świecie!”.

Potem pobiegł do mamy, która podlewała kwiaty. „Mamo, zobacz, jakie mam zdjęcie!” – zawołał. Mama spojrzała i uśmiechnęła się. „Piękne, Kacperku. A spróbuj zrobić zdjęcie czemuś małemu i cichutkiemu” – powiedziała.

Kacper zastanowił się. Coś małego i cichego? Może biedronka? Ale biedronka uciekła. Może listek? Listek się nie ruszał. Kacper usiadł na trawie i patrzył. Nagle zobaczył pajączka, który snuł pajęczynę. Był mały, srebrzysty i bardzo delikatny.

Kacper ostrożnie wycelował aparatem. Chciał zrobić zdjęcie, ale pajączek się poruszył. Kacper poczekał. Znów się poruszył. Kacper czekał i czekał. W końcu pajączek zatrzymał się na chwilę. „Pstryk!” – zrobił zdjęcie.

Kacper pokazał mamie zdjęcie pajączka. „Mamo, patrz! To było takie trudne, bo on ciągle się ruszał. Ale udało się!” – powiedział z dumą. Mama przytuliła go. „Widzisz, Kacperku? Czasami trzeba poczekać, żeby zobaczyć coś naprawdę wyjątkowego”.

Tego wieczoru Kacper leżał w łóżku i oglądał swoje zdjęcia. Najbardziej podobało mu się to z pajączkiem. Pomyślał, że jutro znów wyjdzie do ogrodu i będzie czekał na kolejne małe cuda. I tak zasnął spokojnie, z uśmiechem na twarzy.

A nad ogrodem świeciły gwiazdy. Jedna z nich mrugała do Kacpra, jakby mówiła: „Śpij dobrze, mały fotografze. Jutro znów będziesz szukał piękna”. I wszystko wokół zrobiło się cicho i spokojnie.