Bajka o floryście Pani Róży

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, przy ulicy Słonecznej, stała kwiaciarnia. Należała do Pani Róży, florystki, która kochała kwiaty jak nikt inny. Każdego ranka podlewała róże, tulipany i stokrotki, a one uśmiechały się do niej kolorami.

Pewnego dnia do kwiaciarni weszła mała Zosia. Miała szeroko otwarte oczy i cichutki głosik. – Dzień dobry – powiedziała. – Szukam kwiatów dla mojej mamy.

Pani Róża uśmiechnęła się ciepło. – To wspaniale – odrzekła. – Każdy kwiat ma swoją historię. Spójrz, te czerwone róże mówią „kocham cię”, a żółte żonkile znaczą „jesteś radością”. Zosia słuchała uważnie, patrząc na wszystkie barwy.

– Ale który wybrać? – zapytała dziewczynka, kręcąc główką. Pani Róża pochyliła się i szepnęła: – Możemy zrobić bukiet z kilku różnych kwiatów. Będzie jak mały ogród pełen przyjaźni.

Razem wybrały fiołki, białe lilie i niebieskie niezapominajki. Pani Róża pokazała Zosi, jak delikatnie przewiązać je wstążką. – Kwiaty lubią, gdy się o nie dba – tłumaczyła. – Wystarczy im woda, światło i odrobina uśmiechu.

Zosia wzięła bukiet do domu. Włożyła go do wazonu na stole w kuchni. Mama zobaczyła kwiaty i uśmiechnęła się szeroko. – Są piękne, kochanie – powiedziała. Zosia poczuła dumę i radość.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Zosia podeszła do wazonu. Kwiaty w świetle księżyca wyglądały jak małe gwiazdki. Zosia ziewnęła, pogłaskała jeden płatek i wyszeptała: – Dobranoc, kwiatki. Dobranoc, Pani Różo. Potem poszła do łóżka, a przez okno wpadły do pokoju ciche, spokojne gwiazdy.