Bajka o elfie, który zgubił iskierkę

— Bajka do czytania —

W małym, srebrnym zamku, tuż za tęczowym mostem, mieszkał elf o imieniu Iskrzyk. Miał on maleńką, lśniącą iskierkę na czubku swojej czapki – i to właśnie ona sprawiała, że każdy go rozpoznawał.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc już świecił wysoko, Iskrzyk poczuł, że jego iskierka zrobiła się cichutka i prawie nie świeci. „Ojej” – szepnął elf – „chyba ją zgubiłem podczas skakania po obłokach.”

Pospieszył do swojej przyjaciółki, królewny Tosi, która mieszkała w zamku z różowego kryształu. „Tosiu” – powiedział ze smutkiem – „moja iskierka zgasła, już nie jestem wyjątkowy.”

Królewna Tosia uśmiechnęła się ciepło. „Iskrzyku, twoja iskierka nie zgasła – po prostu odpoczywa. Każda magia potrzebuje chwili ciszy, by znów zabłysnąć.”

Razem poszli do ogrodu, gdzie rosły kwiaty, które świeciły własnym światłem. „Zobacz” – powiedziała Tosia – „każdy kwiat ma inną barwę, ale wszystkie są piękne. Ty też jesteś piękny, nawet bez iskierki.”

Iskrzyk popatrzył na swoje ręce, które potrafiły rysować na piasku, na swoje nogi, które tańczyły w rytmie deszczu. „Mam rację” – pomyślał – „jestem wyjątkowy nie tylko dzięki iskierce.”

Wtedy, zupełnie niespodziewanie, iskierka na jego czapce znów rozbłysła – delikatnie, jak mała gwiazdka. „Widzisz?” – zaśmiała się Tosia – „wróciła, bo przestałeś się o nią martwić.”

Elf Iskrzyk przytulił królewnę i razem usiedli na miękkiej trawie. Patrzyli, jak księżyc maluje srebrne wzory na niebie. Iskierka świeciła już spokojnie, jakby nigdy nie zniknęła.