Księżniczka Zosia i przyjaciele elfy

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym, kolorowym zamku mieszkała księżniczka Zosia. Każdego ranka wybiegała do ogrodu, gdzie rosły najpiękniejsze kwiaty. Ale to nie było zwykłe miejsce – wśród płatków róż i listków mięty mieszkały elfy.

Elfy były malutkie, niewidzialne dla dorosłych, ale Zosia widziała je doskonale. Miały skrzydełka jak motyle i uśmiechy szerokie jak tęcza. Najmniejszy elf nazywał się Migotka i zawsze latał najbliżej ziemi.

Pewnego dnia Migotka powiedział: „Zosiu, kwiaty są smutne, bo nie mają wody. Pomożesz nam?”. Zosia skinęła główką i pobiegła po małą konewkę. Razem podlewali stokrotki i róże.

Potem elfy nauczyły Zosię, jak śpiewać kwiatom piosenki. Wystarczyło zamknąć oczy i nucić cicho: „Lulaj, lulaj, kwiatku śpij”. Kwiaty wtedy rozkwitały jeszcze piękniej.

Kiedy słońce zachodziło, elfy odprowadzały Zosię do zamku. Migotka siadał na jej ramieniu i szeptał: „Jesteś naszą przyjaciółką. Dziękujemy, że dbasz o ogród”. Zosia uśmiechała się zmęczona, ale szczęśliwa.

Pewnego wieczoru Zosia zapytała: „Migotka, czy wy też idziecie spać?”. Elf zaśmiał się cicho: „Tak, w kwiatowych łóżkach pod gwiazdami. Ale najpierw musimy uśpić wszystkie pszczółki i motylki.”

Zosia ziewnęła, a elfy zaszeleściły skrzydełkami: „Już pora na dobranoc. Zamknij oczy, a my będziemy pilnować twoich snów”. Położyły na poduszce listek mięty, żeby ładnie pachniało.

Księżniczka wtuliła się w poduszkę. Przez uchylone okno wleciało chłodne powietrze i zapach nocy. Elfy zatańczyły ostatni taniec na parapecie, po czym zniknęły w mroku. Zosia już spała głęboko, a gwiazdy mrugały na dobranoc.