Dyrygotek i orkiestra ptaków

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały ptaszek o imieniu Dyrygotek. Każdego ranka budził się z myślą, że chciałby dyrygować czymś wyjątkowym. Ale czym? I jak?

Pewnego dnia, kiedy wiosna zaczęła budzić drzewa, wszystkie ptaki w lesie zaczęły śpiewać. Każdy śpiewał swoją piosenkę – kos gwizdał, wróbel ćwierkał, a sikorka nuciła. Ale to nie brzmiało pięknie – było głośno i niezbyt ładnie.

Dyrygotek westchnął: „Gdybym tylko umiał dyrygować, może wszyscy śpiewaliby razem”. Podleciał do mądrej sowy Stokrotki, która mieszkała w dziupli. „Sowo, chcę dyrygować! Naucz mnie, proszę” – poprosił.

Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Dyrygent nie tylko macha pałeczką. Najpierw musi słuchać każdego głosu”. Dyrygotek zmarszczył dzióbek, ale posłuchał. Zamknął oczy i zaczął nasłuchiwać.

Usłyszał najpierw niskie bębnienie dzięcioła, potem delikatne furkotanie skrzydeł motyla. Aż wreszcie usłyszał cichy, trzęsący się głosik małej myszki, która próbowała śpiewać. „Ach, więc każdy ma coś ważnego do powiedzenia” – szepnął.

Następnego dnia Dyrygotek stanął na gałęzi i zawołał: „Posłuchajcie! Chcę dyrygować waszym koncertem. Ale najpierw powiedzcie mi, jaką piosenkę lubicie śpiewać?” Ptaki zdziwiły się, ale każdy opowiedział, co lubi.

A potem Dyrygotek machnął skrzydełkiem i wszystko zagrało razem: niskie bum-bum dzięcioła, wysokie ćwir wróbla i cichutki pisk myszki. Koncert był najpiękniejszy pod słońcem! Drzewa zatańczyły, a liście zaszumiały z radości.

Wieczorem zmęczony Dyrygotek położył się w gniazdku. Nad lasem pojawiły się gwiazdy, a każda migała cichutko, jakby grała melodię. Dyrygotek zamknął oczy i pomyślał: „Wszystkie głosy są ważne”. I zasnął spokojnie, słuchając srebrzystego brzdąkania gwiazd.