Detektyw Kicia i tajemnicze zniknięcie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak tęcza, mieszkała kotka o imieniu Kicia. Kicia była detektywem – nosiła małą lupę i zawsze miała ze sobą notes. Każdego dnia rozwiązywała zagadki: kto schował skarpetkę, dokąd uciekł motyl, albo gdzie podziały się okruszki z podłogi.

Pewnego ranka do Kici przybiegł zajączek Tofik. Miał smutną minę i ocierał łapką oczko. 'Kiciu, zgubiłem swoją ulubioną marchewkę!' – powiedział Tofik. 'To moja szczęśliwa marchewka, ma małą gwiazdkę na skórce.' Kicia zmarszczyła brwi i wyjęła lupę. 'Zaczynamy śledztwo!' – zawołała.

Kicia zaczęła od pytania: 'Gdzie ostatnio widziałeś marchewkę?' Tofik wskazał na łąkę pełną stokrotek. Razem poszli na miejsce. Kicia pochyliła się nad trawą i zaczęła szukać. Nic tam nie było. 'Może pod krzakiem?' – zasugerowała.

Pod krzakiem też nie było. Kicia popatrzyła na łąkę. Nagle dostrzegła małe ślady – jakby od mysich łapek. Ślady prowadziły w stronę starego dębu. Kicia i Tofik podążyli za nimi.

Pod dębem była mała norka. Kicia ostrożnie zajrzała do środka. W środku siedziała myszka Polcia, która bawiła się z marchewką. 'A psik! – kichnęła Polcia. – Och, przepraszam, to twoja marchewka? Znalazłam ją na łące i pomyślałam, że nikt jej nie chce.' Kicia uśmiechnęła się. 'To szczęśliwa marchewka Tofika. Mogłaś się zapytać, zanim ją wzięłaś.'

Polcia zawstydziła się. 'Przepraszam, Tofiku. Chcesz się ze mną pobawić? Mam mały koralik, który mogę ci dać w zamian.' Tofik pokiwał głową. 'Chętnie! Marchewka już jest, a przy okazji zyskałem nowego przyjaciela.' Kicia zapisała rozwiązanie w swoim notesie – zagadka rozwiązana!

Wieczorem Kicia wróciła do domu. Usiadła na parapecie i popatrzyła na niebo. Gwiazdy migotały jak małe światełka. 'Dzisiaj była dobra misja' – pomyślała. Przeciągnęła się, ziewnęła i zasnęła, słysząc cichy śpiew nocnego wiatru. Dobranoc, Kiciu, dobranoc, gwiazdy.