Bajka o cukierniku artystycznym

— Bajka do czytania —

W małej wiosce, pachnącej cynamonem i wanilią, mieszkał cukiernik Bruno. Każdego ranka wkładał biały fartuch i szedł do swojej cukierni, gdzie działy się prawdziwe cuda. Z masła, mąki i cukru tworzył małe dzieła sztuki.

Bruno uwielbiał ozdabiać ciastka lukrem. Robił z niego kwiatki, listki i małe zwierzątka. Jego witryna pełna była ptaszków, które wyglądały jak żywe, i motyli, co miały skrzydła z jadalnego brokatu.

Pewnego dnia – tuż przed urodzinami małej Zuzi – Bruno upiekł specjalne ciastko-jeżyka. Chciał, żeby miał cztery kolce na grzbiecie, ale nagle drgnął i jeden kolec wyszedł krzywy. „Ojej” – westchnął. „Ten jeżyk jest nieudany.”

Zuzia przyszła po ciastko i zobaczyła jeżyka z trzema kolcami. Zamiast się zmartwić, uśmiechnęła się. „Jaki śmieszny! To jeżyk-trzylatek, taki jak ja!” – zawołała. Bruno spojrzał zdziwiony, ale zaraz poczuł ulgę.

Wszystkie dzieci na przyjęciu zajadały jeżyka. „Jest pyszny” – krzyczały, a Zuzia dostała jeszcze drugi kawałek. Bruno zrozumiał, że nie perfekcja, ale miłość kryje się w każdym ciastku.

Od tego dnia Bruno piekł jeszcze więcej. Jego ciastka były czasem uśmiechnięte krzywo, a lukrowe kwiaty nie zawsze równe. Ale każde niosło radość i zapach domowego ciepła.

Wieczorem, gdy skończył pracę, Bruno siadał przy oknie i patrzył na gwiazdy. Mruczał cicho: „Najważniejsze, żeby ciastko miało serce.”

A potem szedł spać, a nad cukiernią wisiał księżyc – okrągły i słodki jak pączek z nadzieniem. Wszystko było dobrze. Dobranoc, mały kucharzu. Dobranoc, Bruno.