Bajka o choreograf, która uczyła tańca gwiazdy

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała Tola, która kochała patrzeć, jak poruszają się wszystkie stworzenia. Uważnie obserwowała skaczące wiewiórki, fruwające ptaki i pełzające ślimaki. Tola była choreografką – osobą, która wymyśla i układa tańce.

Pewnego dnia Tola zaprosiła leśne zwierzęta na łąkę. „Nauczę was tańca, który wszyscy zapamiętają!” – powiedziała z uśmiechem. Króliczek, sarenka, ptaszek i mały jeż stanęli w kręgu, ciekawi, co się wydarzy.

Tola zaczęła pokazywać ruchy: „Najpierw unieś łapki, potem obróć się wkoło!”. Zwierzęta próbowały, ale każdy robił to inaczej. Króliczek skakał wysoko, sarenka stąpała lekko, ptaszek zataczał koła, a jeż kręcił się powoli.

„Źle! Źle!” – krzyknął króliczek. „Trzeba robić dokładnie tak, jak Tola!”. Inne zwierzęta posmutniały. Ale Tola pokręciła głową. „Nie ma jednego dobrego tańca. Każde z was porusza się inaczej – i to jest piękne”.

Spojrzała w niebo, gdzie świeciły pierwsze gwiazdy. „Wasze kroki są jak gwiazdy – każda świeci własnym światłem. Króliczek niech skacze, bo ma silne nogi. Sarenka niech stąpa cicho, bo jest delikatna. Ptaszek niech wiruje, bo ma skrzydła. A jeż niech się toczy, bo tak jest mu wygodnie”.

I wtedy wszystkie zwierzęta zaczęły tańczyć swój własny taniec. Na łące zrobiło się kolorowo i radośnie. Tola klaskała w dłonie, widząc, jak różnorodne są ruchy jej małych tancerzy.

Gdy zachodzące słońce pomalowało niebo na różowo, Tola powiedziała cicho: „Teraz zatańczmy taniec na dobranoc – wolny, cichy, jak kołysanka”. Zwierzęta zaczęły poruszać się leniwie, a ich oczy stawały się ciężkie. Gwiazdy na niebie mrugały przyjaźnie, a łąka otuliła wszystkich ciepłem.

„Dobranoc, małe gwiazdy tańca” – szepnęła Tola, kładąc się obok nich. „Śpijcie spokojnie, a jutro znów będziemy tańczyć po swojemu”. I tak zasnęły, słuchając ciszy i patrząc w rozgwieżdżone niebo.