Bajka o małym busiku i nocnej przygodzie

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, tuż obok stacji benzynowej, stał sobie mały żółty busik. Nazywał się Kropelka, bo na jego dachu malowały się wesołe, okrągłe kropki.

Kropelka był bardzo mały jak na busa. Inne pojazdy, wielkie ciężarówki i długie autobusy, często się z niego śmiały: – Jesteś za mały, żeby przewozić ludzi! – mówiły. Kropelka czuł się wtedy smutny i czasem chował się w cieniu pod wielką wierzbą.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórza, Kropelka usłyszał cichutki płacz. To była mała gwiazdka, która spadła z nieba i leżała na polnej drodze. – Zabłądziłam – szlochała. – Chcę wrócić do domu, do moich sióstr na niebie.

Kropelka poczuł, że musi pomóc. – Wsiadaj do środka – powiedział ciepło. Otworzył swoje drzwi, a gwiazdka wskoczyła na siedzenie obok kierowcy. Świeciła tak jasno, że wnętrze busika wypełniło się ciepłym blaskiem.

Razem pojechali w stronę gór, gdzie niebo było najbliżej. Po drodze Kropelka mijał śpiące domy, ciche lasy i szemrzące strumyki. Gwiazdka opowiadała mu o tym, jak fajnie jest świecić z góry i patrzeć na świat.

W końcu dotarli na wzgórze, gdzie drzewa sięgały prawie do chmur. Kropelka otworzył dach, a gwiazdka podskoczyła wysoko, wysoko, aż połączyła się z niebem. – Dziękuję, mały busiku – zawołała. – Jesteś mały, ale masz wielkie serce.

Kropelka wrócił do miasteczka, a wszystkie pojazdy patrzyły na niego z podziwem. – Pomogłeś gwiazdce! – wołały. Kropelka uśmiechnął się. Zrozumiał, że nie trzeba być dużym, żeby być ważnym. Każdy ma swoje wyjątkowe zadanie.

Tej nocy Kropelka zaparkował pod wierzbą, a na niebie świeciły gwiazdy. Jedna z nich mrugała do niego wesoło. Zamknął oczy, czując spokój. Dobranoc, mały busiku – szumiał wiatr. I Kropelka zasnął, śniąc o gwiazdach.