Bajka o brązowej wiewiórce Buni

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie rosły wysokie drzewa, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Buni. Buni miała miękkie, brązowe futerko i puszysty ogon. Kiedy rano otworzyła oczy, zobaczyła, że wszystko wokół niej jest brązowe: kora drzewa, ziemia pod łapkami, a nawet jej własny nosek.

Buni zastanawiała się: „Czy to dobrze, że jestem brązowa?”. Postanowiła zapytać swoich przyjaciół. Najpierw spotkała starą sówkę mieszkającą w dziupli. Sówka miała brązowe piórka i duże żółte oczy. „Sówko, dlaczego jesteś brązowa?” – zapytała Buni.

Sówka uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Jestem brązowa, bo nocą, kiedy poluję, brązowy kolor mnie ukrywa. Dzięki temu czuję się bezpieczna i ciepła.” Buni kiwnęła głową i pobiegła dalej.

Następnie spotkała misia brunatnego, który siedział pod wielkim dębem. Miś miał grube, brązowe futro. „Misiu, a ty dlaczego jesteś brązowy?” – zapytała wiewiórka. Miś ziewnął leniwie: „Brązowy kolor to kolor ziemi i drzew. Daje mi schronienie i pozwala spokojnie spać zimą w norze.”

Buni poczuła się lepiej. Pobiegła nad strumyk, gdzie woda była przejrzysta, a na dnie leżały brązowe kamyki. „Jaki piękny brąz!” – szepnęła. Usiadła na brzegu i patrzyła, jak słońce zachodzi, malując niebo na pomarańczowo i różowo, ale las wciąż był brązowy i przytulny.

Kiedy zapadł zmrok, Buni wróciła do swojej dziupli wyłożonej brązowymi listkami. Położyła się wygodnie i zamknęła oczy. „Brązowy kolor jest naprawdę wspaniały” – pomyślała. „Jest jak uścisk mamy – ciepły i bezpieczny.”

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Buni słyszała cichy szum drzew i śpiew świerszczy. Powoli zasnęła, a jej brązowe futerko łagodnie falowało przy każdym oddechu. W lesie zapanowała cisza i spokój.