Bajka o wielkiej misce bigosu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał chłopiec o imieniu Krzyś. Jego ulubionym dniem w tygodniu był piątek, bo wtedy dziadek Henio gotował wielki gar bigosu.

Zapach kapusty, grzybów i śliwek wypełniał cały dom. Krzyś wbiegał do kuchni i stawał na stołku, żeby widzieć, co dzieje się w garnku. – Dziadku, czy bigos już gotowy? – pytał niecierpliwie.

Dziadek uśmiechał się i mieszał wielką drewnianą łyżką. – Jeszcze chwila, wnusiu. Bigos musi się gotować długo, żeby wszystkie smaki się zaprzyjaźniły – tłumaczył. Krzyś patrzył, jak z garnka unoszą się kłęby pary.

– A co robią te małe listki? – wskazał na suszone zioła. – To lubczyk i majeranek – odpowiedział dziadek. – One dodają bigosowi tajemniczego aromatu. Krzyś wąchał i kichał, a dziadek się śmiał.

W końcu bigos był gotowy. Dziadek nałożył go do miseczek. Na stole pojawił się też chleb i ogórki kiszone. Krzyś wziął łyżkę i spróbował. – Mniam! – zawołał. – Smakuje jak las i jesień razem!

Rodzice Krzysia wrócili z pracy i wszyscy usiedli do stołu. Każdy dostał porcję bigosu. Nawet mała Zuzia, siostra Krzysia, dostała malutką miseczkę. – Dobrze, że gotujemy razem – powiedziała mama.

Po kolacji Krzyś pomógł dziadkowi umyć garnek. Para wodna tańczyła nad zlewem, a za oknem zapadał zmrok. – Dziadku, dlaczego bigos jest taki pyszny? – zapytał Krzyś. – Bo jest zrobiony z miłością – odpowiedział dziadek.

Wieczorem Krzyś leżał w łóżku, a przez uchylone drzwi płynął zapach bigosu. Zamknął oczy i słyszał cichy bulgot garnka. – Dobranoc, bigosie – szepnął i zasnął spokojnie, śniąc o wielkiej misie pełnej smaków.