Betoniarka Betka i tajemnica placu budowy

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy mieszkała betoniarka o imieniu Betka. Miała okrągły, bębenkowy brzuszek i wesołe, okrągłe oczy. Każdego dnia kręciła się i kręciła, mieszając piasek, wodę i cement. Ale Betka czasem czuła się trochę smutna. 'Tylko mieszam i mieszam' – myślała. 'Koparka kopie ogromne doły, a dźwig podnosi ciężkie belki. Ja tylko obracam bęben'.

Pewnego dnia na budowie zapanował wielki ruch. Koparka Kopa pracowała najszybciej jak mogła, dźwig Dźwigun dźwigał wielkie płyty, a wywrotka Wyrka woziła piasek. Betka patrzyła na nich z podziwem. 'Jak oni są ważni' – westchnęła. Nadal kręciła swoim bębenem, ale robiła to coraz wolniej.

Nagle do Betki podjechał pan majster w żółtym kasku. 'Betko! – zawołał. – Potrzebujemy betonu na fundamenty pod nowy dom! Bez ciebie ani rusz!' Betka zdziwiła się. 'Naprawdę? Myślałam, że tylko mieszam, a nikt tego nie potrzebuje'.

Pan majster uśmiechnął się. 'Bez twojego betonu koparka wykopie tylko dół, a dźwig nie będzie miał na czym postawić ścian. Jesteś bardzo ważna, Betko!' Betka poczuła, jak jej bęben wypełnia się dumą. Zaczęła kręcić się szybciej i szybciej, aż beton był gładki i gotowy.

Koparka Kopa wylała beton z Betki do ogromnego dołu. Dźwig Dźwigun postawił na nim pierwsze ściany. Wszystkie pojazdy wołały: 'Dziękujemy, Betko! Bez ciebie nie mielibyśmy mocnego domu!' Betka uśmiechnęła się od bębna do bębna.

Gdy słońce zaczęło zachodzić na różowo i pomarańczowo, plac budowy powoli ucichł. Koparka schowała swoją łyżkę, dźwig opuścił hak, a wywrotka wyłączyła silnik. Betka także przestała się kręcić. Stanęła cicho przy płocie.

Nad placem budowy pojawiły się pierwsze gwiazdy. Betka przymknęła swoje okrągłe oczy. Wiedziała już, że każdy – nawet ten, który tylko miesza – robi coś bardzo ważnego. Powoli jej bęben przestał się obracać, a ona zasnęła spokojnie, śniąc o nowych domach z jej betonu. Dobranoc, Betko. Dobranoc, wszystkie pojazdy.