Bajka o małym bębenku

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym pokoju na półce stał sobie mały bębenek. Był czerwony jak truskawka i miał dwa drewniane pałeczki. Ale bębenek był smutny, bo myślał, że umie tylko głośno stukać.

Pewnego dnia bębenek powiedział do pluszowego misia: – Misiu, chcę być jak skrzypce, co grają cichutko i ładnie. A miś odpowiedział: – Bębenku, każdy instrument jest ważny. Może spróbujesz zagrać coś delikatnego?

Bębenek pomyślał i postanowił spróbować. Zamiast mocno uderzać, zaczął lekko dotykać pałeczkami swojej skóry. Zrobił: cichutko – bum, bum, bum. To było jakby ktoś szeptał.

Nagle do pokoju wleciał mały, srebrny pyłek. To była gwiazdka z nieba, która zgubiła się w nocy. – Kto tak pięknie gra? – zapytała gwiazdka. – To ja, mały bębenek – odpowiedział cichutko bębenek.

Gwiazdka uśmiechnęła się i powiedziała: – Twoja muzyka jest taka spokojna, że chce mi się spać. Czy mógłbyś zagrać kołysankę dla wszystkich gwiazd na niebie?

Bębenek bardzo się ucieszył. Zaczął grać bardzo, bardzo cicho: bum… bum… bum… jak serduszko, które bije powoli. Gwiazdka wzleciała wysoko i zaprosiła inne gwiazdy, by posłuchały.

Od tej nocy mały bębenek grał co wieczór cichą kołysankę. Gwiazdy na niebie zamykały oczy i zasypiały, a dzieci w domkach też słyszały tę muzykę i spały słodko.

Bębenek już nigdy nie był smutny. Wiedział, że nawet mały bębenek może grać tak pięknie, że całe niebo zasypia. A kiedy kończył, mówił: – Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, dzieci. I wszystko było cicho i spokojnie.