Batman i mały ptaszek

— Bajka do czytania —

W mieście Gotham, wysoko nad dachami, mieszkał Batman. Każdego wieczoru wyruszał, by strzec spokoju mieszkańców. Ale dziś coś było inaczej – Alfred, jego mądry przyjaciel, powiedział: „Dzisiaj odpocznijmy. Usłyszysz, jak cicho śpiewają gwiazdy.”

Batman pokręcił głową. „Nie mam czasu na gwiazdy! Muszę sprawdzić, czy kogoś nie trzeba uratować.” Włożył pelerynę i już chciał wybiec, gdy usłyszał ciche piski. Pod krzakiem siedział mały, szary ptaszek. Trząsł się z zimna i strachu.

„Alfred! Tu jest mały ptaszek! Pewnie wypadł z gniazda.” Alfred podszedł powoli i uśmiechnął się. „Widzisz, Batmanie? Czasami pomoc to nie bicie się z przeciwnikami, ale delikatność.” Batman wziął ptaszka w dłonie. Był lekki jak piórko.

„Musimy go ogrzać” – powiedział Alfred i przyniósł miękki kocyk. Batman owinął ptaszka i mówił do niego cicho: „Nie bój się, mały. Jesteś bezpieczny.” Ptaszek przestał drżeć. Jego oczka stały się błyszczące i spokojne.

„A teraz” – rzekł Alfred – „znajdźmy jego rodzinę.” Wspięli się na dach, gdzie wśród gałęzi było gniazdo. Batman ostrożnie położył ptaszka obok mamy. Ptasia mama z radości zaćwierkała.

Kiedy zeszli na dół, Batman usiadł na tarasie. Niebo było ciemne i pełne gwiazd. „Alfred, masz rację. Najpiękniejsza pomoc to ta, która przynosi spokój.” Alfred podał mu kubek ciepłego mleka. „Czas na sen, przyjacielu.”

Batman zdjął pelerynę, położył się w swoim łóżku. Słyszał ciche ćwierkanie ptaszków z oddali. Gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie. Zamknął oczy i pomyślał: „Jutro też będę pomagał, ale teraz śnię o ptaszkach i ciepłych kocykach.”

I tak Batman zasnął spokojnie, a Alfred przykrył go kołdrą. W pokoju zapanowała cisza, tylko księżyc uśmiechał się przez okno. Dobranoc, Batmanie. Dobranoc, mały ptaszku. Dobranoc, wszystkie gwiazdy.