Barbie i małe cuda

— Bajka do czytania —

W małym, różowym domku mieszkała Barbie. Miała mnóstwo lalek i pięknych sukienek, ale najbardziej lubiła szyć dla nich nowe ubranka. Każdego popołudnia siadała przy maszynie do szycia i tworzyła niebieskie falbanki, złote guziczki i miękkie kokardki. Kiedy szyła, nuciła wesołą melodię, a wokół niej biegał mały, bury kotek o imieniu Puszek.

Pewnego dnia Barbie otworzyła stary, drewniany kufer na strychu. W środku leżało malutkie, srebrne lusterko. Gdy w nie spojrzała, zobaczyła nie swoje odbicie, ale obrazek – Puszka, który próbował dosięgnąć myszki na parapecie. Barbie uśmiechnęła się delikatnie.

Lusterko pokazało jej następną scenkę: małą lalę Zosię, która się rozpłakała, bo zgubiła bucik. Barbie pamiętała, jak znalazła go pod kanapą i założyła na nóżkę lali. Wtedy lala uśmiechnęła się szeroko.

Barbie długo patrzyła w lusterko. Widziała siebie, jak dzieli się ciasteczkami z przyjaciółmi, jak podlewa kwiatki w ogrodzie i jak mówi „dzień dobry” pani listonosce. Każdy obrazek był małym cudem, który dziać się każdego dnia.

Zrozumiała wtedy, że najpiękniejsze chwile nie potrzebują błyskotek ani różowych wstążek. Wystarczy być dobrym i uważnym na innych. Lusterko pomogło jej dostrzec to, co wcześniej umykało jej uwadze.

Wieczorem Barbie położyła się do swojego różowego łóżeczka. Puszek wskoczył na kołdrę i zwinął się w kłębek. Przez okno widać było pierwsze gwiazdy na niebie.

Barbie spojrzała na nie i szepnęła: „Dziękuję, małe lusterko, za dzisiejszą lekcję”. Potem zamknęła oczy, a jej oddech stał się spokojny jak letni wietrzyk.

Gwiazdy świeciły jasno, a w domku zapanowała cisza. Barbie śniła o tym, jak każdego dnia może robić małe cuda – uśmiechem, przytuleniem albo pomocną ręką. I wieczór zakończył się tak, jak powinien: słodko i bezpiecznie.