Bajka o Bajce, która Uśpiła Gwiazdkę

— Bajka do czytania —

Mała Zosia nie mogła zasnąć. Jej miś Tuliś już dawno spał, a kocyk był cieplutki, ale Zosi oczy wciąż się otwierały. "Mamo, opowiedz mi bajkę na dobranoc" – poprosiła cichutko.

Mama usiadła przy łóżku i uśmiechnęła się. "Dobrze, ale czy wiesz, że bajki też czasem potrzebują pomocy, żeby uśpić kogoś?" Zosia zaciekawiona uniosła brwi.

"Dawno temu, wysoko na niebie, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Migotka. Migotka bardzo chciała zasnąć, ale jej blask wciąż migotał i nie mógł zgasnąć. Inne gwiazdy już spały, a księżyc nucił kołysankę, ale Migotka wciąż była czujna."

"Wtedy do Migotki przyleciał wietrzyk. 'Dlaczego nie śpisz, mała gwiazdko?' – zapytał. 'Bo nie mam swojej bajki na dobranoc' – odpowiedziała Migotka. Wietrzyk zaszeleścił liśćmi i powiedział: 'Może opowiesz mi bajkę o czymś spokojnym i cichym?'"

Migotka pomyślała chwilę i zaczęła opowiadać o małej dziewczynce, która wieczorem kładzie się do łóżka, tuli misia i słucha szumu drzew za oknem. Opowiadała cichutko, a jej blask stawał się coraz słabszy.

"I wtedy ta dziewczynka zamknęła oczy i zobaczyła we śnie pole pełne miękkich chmurek, po których można spacerować boso" – mówiła Migotka, a jej powieki z każdym słowem stawały się cięższe.

Gdy skończyła, była już taka senna, że jej światełko zgasło zupełnie i zapadła w głęboki, spokojny sen. Wietrzyk otulił ją obłoczkiem i szepnął: "Dobranoc, gwiazdeczko."

"I tak, Zosiu, bajka o gwiazdce, która opowiedziała bajkę, pomogła jej zasnąć" – szepnęła mama. Zosia miała zamknięte oczy, oddychała równo i spokojnie. Mama pogłaskała ją po włosach i cichutko wyszła z pokoju, a na niebie za oknem Migotka spała najpiękniej ze wszystkich gwiazd.