Bajka o małej Kii, która uczyła się cierpliwości

— Bajka do czytania —

Mała Kia była czerwonym autkiem, które uwielbiało szybko jeździć. Każdego ranka z radością wyjeżdżała na drogę, ale zawsze się spieszyła – nawet gdy jechała do parku lub do sklepu z warzywami.

Pewnego dnia Kia pędziła przez miasteczko, gdy nagle zobaczyła przed sobą żółty znak. Na znaku był namalowany mały miś i napis: „Uwaga, dzieci się bawią!”. Kia zwolniła, bo wiedziała, że trzeba być ostrożnym.

Za zakrętem zobaczyła grupkę dzieci, które biegały po trawie. Jedno z nich machało do Kii i uśmiechało się. Kia zatrzymała się i pomachała reflektorami. Było jej miło, że może być bezpieczna i przyjazna.

Nagle zobaczyła coś błyszczącego na niebie. To był mały, srebrny balonik, który uciekł dziecku. Balonik leciał wysoko, a dzieci smutno patrzyły w górę. Kia pomyślała: „Gdybym jechała szybko, nie zauważyłabym tego”.

Kia zapytała dzieci: „Czy mogę wam pomóc?”. Dzieci pokiwały głowami. Kia otworzyła swój dach i z bagażnika wystrzeliła małą rakietę, która złapała balonik i sprowadziła go z powrotem. Wszyscy się ucieszyli.

Od tego dnia Kia już nie pędziła tak szybko. Zatrzymywała się, by patrzeć na kwiaty, słuchać śpiewu ptaków i machać do napotkanych osób. Odkryła, że świat jest pełen małych cudów, gdy tylko się nie spieszy.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Kia wracała do swojego garażu. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Zamknęła oczy (tak, autka też mrugają powiekami) i pomyślała: „Jutro też będę jechać powoli, by zobaczyć więcej”.

I tak mała Kia zasnęła spokojnie, a nad nią na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Cisza otuliła garaż, a Kia śniła o kolorowych balonikach i uśmiechniętych dzieciach. Dobranoc, mała Kiu.