Bajka o małej archeolog Zosi

— Bajka do czytania —

Mała Zosia uwielbiała bawić się w piaskownicy. Każdego popołudnia, gdy słonko grzało jej policzki, brała swoją małą łopatkę i pędziła do ogrodu. Dziś jednak poczuła, że to nie będzie zwykła zabawa.

Zosia usiadła na brzegu piaskownicy i zaczęła kopać. Piasek był ciepły i sypki, a jej rączki zgarniały go na boki. Nagle jej łopatka stuknęła o coś twardego. – Co to może być? – szepnęła Zosia z szeroko otwartymi oczami.

Odkopała ostrożnie i zobaczyła małe, okrągłe kamyczki. Niektóre błyszczały w słońcu jak małe gwiazdki. – To muszą być skarby! – zawołała radośnie. Zosia wyobraziła sobie, że jest prawdziwą archeolog, która szuka dawnych tajemnic.

Przypomniała sobie, jak tatko opowiadał jej o ludziach, którzy kopią w ziemi i znajdują stare rzeczy. – Archeologowie są jak detektywi – powiedział. – Szukają śladów, które zostawił czas.

Zosia postanowiła zbadać swoje znalezisko. Wyciągnęła z kieszeni małą lornetkę (bez szkieł, bo była z tektury) i spojrzała na kamyki. Jeden był błękitny jak niebo, drugi czerwony jak truskawka, a trzeci zielony jak listek.

– Każdy kamyk opowiada swoją historię – szepnęła Zosia. – Ten niebieski pewnie spadł z nieba, czerwony wyrósł w ogródku, a zielony przywędrował z dalekiego lasu.

Zosia zebrała wszystkie kamyki do małego pudełeczka i postanowiła pokazać je mamie. Gdy wbiegła do domu, mama uśmiechnęła się ciepło. – Widzę, że znalazłaś wspaniały skarb – powiedziała. – Pamiętaj, że największe skarby często są tuż obok nas.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Zosia położyła swoje kamyki na parapecie. One też błyszczały, jakby rozmawiały z gwiazdami. Zosia ziewnęła i zamknęła oczy. – Dobranoc, moje skarby – szepnęła. I zasnęła spokojnie, śniąc o kolejnych odkryciach, które czekają na nią jutro w piaskownicy.