Franek i tajemnice teatru

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia mały Franek wybrał się z mamą do wielkiego teatru. Kurtyna była czerwona jak malinki, a na scenie coś się działo.

Franek usiadł na miękkim fotelu i zobaczył pana w kapeluszu z piórkiem. Pan ukłonił się nisko, a potem wskoczył na scenę. – Jestem aktorem – powiedział wesoło. – Dziś zagram kota!

Aktor zamiauczał głośno i zaczął skakać po scenie jak prawdziwy kotek. Franek zachichotał i też spróbował miauczeć. – Brawo! – zawołał aktor. – Możesz być, kim zechcesz!

Po przedstawieniu Franek podszedł do aktora. – Jak pan to robi? – zapytał. – To proste – uśmiechnął się pan. – W teatrze można być kotem, drzewem albo nawet chmurką. Ale potem zdejmuję kostium i znów jestem sobą.

W drodze do domu Franek udawał kota: chodził na czterech łapach i cicho mruczał. Mama się śmiała i mówiła: – Jesteś dzielnym aktorem!

Wieczorem mama pomogła Frankowi umyć zęby i włożyć piżamę. Franek otulił się kołderką i zamknął oczy. – Kochanie, czas na sen – powiedziała mama.

Franek śnił, że stoi na wielkiej scenie, a wokół niego tańczą gwiazdy. Kiedy kurtyna opadła, wszystkie lampki zgasły, a on usłyszał cichutki szept: – Dobranoc, mały aktorze.

I Franek zasnął spokojnie, a jego serduszko biło równo jak bębenek. W pokoju zapanowała cisza, a przez okno zaglądały błyszczące gwiazdy.